Dear diary... I love New Zealand!
15 februari 2017 - Queenstown, Nieuw-Zeeland
Dear diary,
En famillie en vrienden,
Mijn Kiwi Experience zet zich voort op het Zuidereiland. Het Noordereiland was al prachtig, maar men zegt dat het Zuidereiland nog mooier is. Inmiddels zit ik op de ferry terug naar het Noorden en ik kan niet anders dan 'men' gelijk geven.
De eerste stop op het Zuidereiland was er ook gelijk eentje met fenomenabele natuur: Kaiteriteri in het Abel Tasman National Park, vernoemd naar de Nederlander die Nieuw-Zeeland 'ontdekt' heeft (de Maori waren natuurlijk eerst). Ik maakte met een kleine groep een lange wandeling door het park, met de mooiste uitzichten en stranden en bij Torrent Bay een indrukwekkende baai waar we met eb gewoon doorheen konden lopen. De kers op de taart was Cleopatra's Pool, met watervalletjes, rotsen, natuurlijke zwembad (jes) en natuurlijke glijbaan. Een Duitser vertelde ons over een verborgen cliffjump van 7 meter die een local hem had laten zien. Hij wilde ons wel brengen en onder het motto van Bilbo Baggins: "Let's go on an adventure!" (Om nog even in de Noord-Nieuw-Zeelandse Lord of the Rings sfeer te blijven) gingen Mara, Timo en ik, net als Bilbo op blote voeten, met hem mee. Na een halfuur lange tocht, soms nog best gevaarlijk door de mossige stenen en wanden, kwamen we aan bij de waterval van 7 meter. Even later was de eerste cliffjump van mijn trip een feit. Gaaf als altijd, maar ik hoop nog een hogere te vinden later deze trip. Abel Tasman National Park was prachtig en een geweldige belevenis!
Een nadeel van Nieuw-Zeeland is dat alles prachtig is en sommige plekken extreem prachtig, nou klinkt het een beetje verwend dat ik nadeel zeg en dat is het misschien ook wel, maar dingen die ik normaal gesproken prachtig vind, vind ik hier soms alleen maar 'best wel mooi' omdat alles dus eigenlijk prachtig is (nog te volgen?). Anyway, de volgende stops waren dus 'best wel mooi' maar vooral heel erg leuk. Zo lag het strand van Westport vol met hout en dus maakten we daar een gezellig kampvuurtje met marshmallows en heel veel drank. De volgende dag dronken we gewoon door tijdens de meest geweldige verkleedpartij ooit in Lake Mahinapua. Creatief zijn met vuilniszakken is leuk, probeer alleen geen mummie uit, na twintig minuten feest ben je geen mummie meer namelijk. Het kon de pret niet drukken.
Franz Josef was de volgende bestemming en dan wel weer een bijzondere. De Franz Josef Glacier is namelijk één van de drie gletsjers in een tropische regenwoud ter wereld (!). Fox Glacier, tientallen kilometers van Franz Josef vandaan, is de tweede en de derde bevindt zich ergens in Patagonia, Chili. We verbleven in Rainforest Retreat (beste hostel in NZ naar mijn mening) en van daaruit liepen we richting de gletsjer. De hele tijd loop je door een regenwoud en doemt daar een enorme gletsjer op, toch best bijzonder.
Veel mooier vond ik de volgende busstop: Wanaka. Even relaxed drie nachten verbleven. Geen spullen hoeven inpakken in de ochtend, uitslapen, mijn eigen plan trekken, heerlijk! Even tijd voor mezelf gepakt dus, ook al verbleef ik nog steeds met hele leuke mensen in de kamer. Ik heb, lekker Hollands, de fiets gepakt. Het parcours was iets minder Hollands te noemen, Lake Wanaka is omringd door hoge bergen en dus ook flinke klimmetjes. Voordeel is wel dat ik de gaafste downhilltracks van Nieuw-Zeeland mee kon pikken, met bovendien hele mooie uitzichten. Vervolgens lekker rustig in een park mijn belevenissen van de afgelopen tijd in mijn dagboek kunnen schrijven. Helemaal top! In de avond was de Australian Open finale en als je het gezien hebt weet je waarom dat een geweldig einde van mijn mij-dag was. Iedereen in de bar, inclusief ik zelf, was voor Federer (het was Federer - Nadal) en Roger stelde ons niet teleur, hij zorgde voor een geweldige sfeer in de bar en mijn dag was compleet!
Roys Peak was mijn hoogtepunt van Wanaka, letterlijk en figuurlijk. De stilte bovenop de echte top van Roys Peak (de toeristische versie ligt een halfuur lager) is overweldigend en het uitzicht daarboven is fenomenaal, zeker als je bedenkt dat het een moordende drie uur lange klim was. Ik nam op de top even een halfuurtje de tijd om volledig stil te zijn en te genieten. De wereld is nog mooier dan anders als je het van boven kunt bekijken. En hoe groot de aardbol dan ook lijkt, soms blijkt de wereld ontzettend klein. Zo kwam ik opeens Chayenne tegen, die gewoon bij mij op de middelbare school zat, dat is toch best toevallig te noemen.
Mijn eigen berg beklimmen was het enige wat ik met rood omcirkelt had voordat ik naar Nieuw-Zeeland kwam en ik kan met recht zeggen dat Roys Peak een rood cirkeltje op iedereens bucketlist verdient.
Als je van Roys Peak tóch niet genoeg adrenaline of voldoening krijgt is daar gelukkig een remedie voor: Queenstown, dé adrenaline hoofdstad van de wereld volgend velen. Bij mij stond er maar één idiote extreme activiteit op het programma, ook gelijk de meest idiote van allemaal: de Nevis Bungy, 134 meter hoog en tot voor kort de hoogste bungeejump van de wereld. Gelukkig kon ik mij de eerste dagen nog even ontspannen, relatief gezien dan. Queenstown is namelijk ook de stad in Nieuw-Zeeland met het beste nachtleven. Wat het nog beter maakt is dat iedereen er vrij lang verblijft. Iedereen die ik ontmoet heb tijdens de Kiwi Experience kwam ik dus weer tegen in Queenstown. Geweldige nachten! De beste burgers van de wereld bevinden zich overigens ook in Queenstown, niet alleen mijn mening, ze krijgen er echt awards voor. De Fergburger is ge-wel-dig. Mijne heette Bulls Eye: 200 gram steak, met salade en alles erop en er aan, hemels.
Eigenlijk is alles in Nieuw-Zeeland hemels. Zo oog de fjorden van het Zuiden. Vroeg in de ochtend werden we met een bus opgehaald om via Te Anau en een paar fotostops (natuur zoals je het in Jurassic Park ziet) naar de fjorden van Nieuw-Zeeland te rijden. Daar stapten we op een twee-uurse cruise door de fjord genaamd Milford Sound. Heel erg mooi, en heel misleidend... Alles leek kleiner dan het was vanaf die boot. Als we langs een 50-meter hoge waterval kwamen zei de kapitein 150 meter. Bij een 100-meter hoge klif zei de kapitein 350. Dan is het opeens nóg even spectaculairder. Het was een lange en vermoeiende dag, maar veel tijd om te herstellen had ik niet. De volgende dag was het was zover: de Nevis Bungy.
Ik maak het spannender dan het is hoor, ik voelde pas spanning toen ik op het randje stond. Het waren wel gelijk doodsangsten trouwens. Toch sprong ik gelijk na de 1, 2, 3...Go! Alsof ik niet anders kon ofzo, best vreemd. De eerste meters had ik niet het idee dat ik vastzat dus toen was het best verschrikkelijk eng te noemen. De rest van de vlucht was echter genieten! Om een of andere reden voelde ik me heel erg vrij toen ik me honderd meter naar beneden liet storten. Het was helemaal top! De rest van de dag was bijkomen en even wat toffe dingen voor Australië boeken. Na een relaxed maar fanatiek potje frisbeegolf in het park met wat Britten van de Kiwi Experience moest ik afscheid nemen van Queenstown. Queenstown was, net als de rest van Aotearoa, onvergetelijk.
Ik hoop dat iedereen in Nederland het ook naar zijn zin heeft en gezond is, maar veel beter dan mijn leven op het moment kan het niet zijn ;)
Kia Ora guys!
En famillie en vrienden,
Mijn Kiwi Experience zet zich voort op het Zuidereiland. Het Noordereiland was al prachtig, maar men zegt dat het Zuidereiland nog mooier is. Inmiddels zit ik op de ferry terug naar het Noorden en ik kan niet anders dan 'men' gelijk geven.
De eerste stop op het Zuidereiland was er ook gelijk eentje met fenomenabele natuur: Kaiteriteri in het Abel Tasman National Park, vernoemd naar de Nederlander die Nieuw-Zeeland 'ontdekt' heeft (de Maori waren natuurlijk eerst). Ik maakte met een kleine groep een lange wandeling door het park, met de mooiste uitzichten en stranden en bij Torrent Bay een indrukwekkende baai waar we met eb gewoon doorheen konden lopen. De kers op de taart was Cleopatra's Pool, met watervalletjes, rotsen, natuurlijke zwembad (jes) en natuurlijke glijbaan. Een Duitser vertelde ons over een verborgen cliffjump van 7 meter die een local hem had laten zien. Hij wilde ons wel brengen en onder het motto van Bilbo Baggins: "Let's go on an adventure!" (Om nog even in de Noord-Nieuw-Zeelandse Lord of the Rings sfeer te blijven) gingen Mara, Timo en ik, net als Bilbo op blote voeten, met hem mee. Na een halfuur lange tocht, soms nog best gevaarlijk door de mossige stenen en wanden, kwamen we aan bij de waterval van 7 meter. Even later was de eerste cliffjump van mijn trip een feit. Gaaf als altijd, maar ik hoop nog een hogere te vinden later deze trip. Abel Tasman National Park was prachtig en een geweldige belevenis!
Een nadeel van Nieuw-Zeeland is dat alles prachtig is en sommige plekken extreem prachtig, nou klinkt het een beetje verwend dat ik nadeel zeg en dat is het misschien ook wel, maar dingen die ik normaal gesproken prachtig vind, vind ik hier soms alleen maar 'best wel mooi' omdat alles dus eigenlijk prachtig is (nog te volgen?). Anyway, de volgende stops waren dus 'best wel mooi' maar vooral heel erg leuk. Zo lag het strand van Westport vol met hout en dus maakten we daar een gezellig kampvuurtje met marshmallows en heel veel drank. De volgende dag dronken we gewoon door tijdens de meest geweldige verkleedpartij ooit in Lake Mahinapua. Creatief zijn met vuilniszakken is leuk, probeer alleen geen mummie uit, na twintig minuten feest ben je geen mummie meer namelijk. Het kon de pret niet drukken.
Franz Josef was de volgende bestemming en dan wel weer een bijzondere. De Franz Josef Glacier is namelijk één van de drie gletsjers in een tropische regenwoud ter wereld (!). Fox Glacier, tientallen kilometers van Franz Josef vandaan, is de tweede en de derde bevindt zich ergens in Patagonia, Chili. We verbleven in Rainforest Retreat (beste hostel in NZ naar mijn mening) en van daaruit liepen we richting de gletsjer. De hele tijd loop je door een regenwoud en doemt daar een enorme gletsjer op, toch best bijzonder.
Veel mooier vond ik de volgende busstop: Wanaka. Even relaxed drie nachten verbleven. Geen spullen hoeven inpakken in de ochtend, uitslapen, mijn eigen plan trekken, heerlijk! Even tijd voor mezelf gepakt dus, ook al verbleef ik nog steeds met hele leuke mensen in de kamer. Ik heb, lekker Hollands, de fiets gepakt. Het parcours was iets minder Hollands te noemen, Lake Wanaka is omringd door hoge bergen en dus ook flinke klimmetjes. Voordeel is wel dat ik de gaafste downhilltracks van Nieuw-Zeeland mee kon pikken, met bovendien hele mooie uitzichten. Vervolgens lekker rustig in een park mijn belevenissen van de afgelopen tijd in mijn dagboek kunnen schrijven. Helemaal top! In de avond was de Australian Open finale en als je het gezien hebt weet je waarom dat een geweldig einde van mijn mij-dag was. Iedereen in de bar, inclusief ik zelf, was voor Federer (het was Federer - Nadal) en Roger stelde ons niet teleur, hij zorgde voor een geweldige sfeer in de bar en mijn dag was compleet!
Roys Peak was mijn hoogtepunt van Wanaka, letterlijk en figuurlijk. De stilte bovenop de echte top van Roys Peak (de toeristische versie ligt een halfuur lager) is overweldigend en het uitzicht daarboven is fenomenaal, zeker als je bedenkt dat het een moordende drie uur lange klim was. Ik nam op de top even een halfuurtje de tijd om volledig stil te zijn en te genieten. De wereld is nog mooier dan anders als je het van boven kunt bekijken. En hoe groot de aardbol dan ook lijkt, soms blijkt de wereld ontzettend klein. Zo kwam ik opeens Chayenne tegen, die gewoon bij mij op de middelbare school zat, dat is toch best toevallig te noemen.
Mijn eigen berg beklimmen was het enige wat ik met rood omcirkelt had voordat ik naar Nieuw-Zeeland kwam en ik kan met recht zeggen dat Roys Peak een rood cirkeltje op iedereens bucketlist verdient.
Als je van Roys Peak tóch niet genoeg adrenaline of voldoening krijgt is daar gelukkig een remedie voor: Queenstown, dé adrenaline hoofdstad van de wereld volgend velen. Bij mij stond er maar één idiote extreme activiteit op het programma, ook gelijk de meest idiote van allemaal: de Nevis Bungy, 134 meter hoog en tot voor kort de hoogste bungeejump van de wereld. Gelukkig kon ik mij de eerste dagen nog even ontspannen, relatief gezien dan. Queenstown is namelijk ook de stad in Nieuw-Zeeland met het beste nachtleven. Wat het nog beter maakt is dat iedereen er vrij lang verblijft. Iedereen die ik ontmoet heb tijdens de Kiwi Experience kwam ik dus weer tegen in Queenstown. Geweldige nachten! De beste burgers van de wereld bevinden zich overigens ook in Queenstown, niet alleen mijn mening, ze krijgen er echt awards voor. De Fergburger is ge-wel-dig. Mijne heette Bulls Eye: 200 gram steak, met salade en alles erop en er aan, hemels.
Eigenlijk is alles in Nieuw-Zeeland hemels. Zo oog de fjorden van het Zuiden. Vroeg in de ochtend werden we met een bus opgehaald om via Te Anau en een paar fotostops (natuur zoals je het in Jurassic Park ziet) naar de fjorden van Nieuw-Zeeland te rijden. Daar stapten we op een twee-uurse cruise door de fjord genaamd Milford Sound. Heel erg mooi, en heel misleidend... Alles leek kleiner dan het was vanaf die boot. Als we langs een 50-meter hoge waterval kwamen zei de kapitein 150 meter. Bij een 100-meter hoge klif zei de kapitein 350. Dan is het opeens nóg even spectaculairder. Het was een lange en vermoeiende dag, maar veel tijd om te herstellen had ik niet. De volgende dag was het was zover: de Nevis Bungy.
Ik maak het spannender dan het is hoor, ik voelde pas spanning toen ik op het randje stond. Het waren wel gelijk doodsangsten trouwens. Toch sprong ik gelijk na de 1, 2, 3...Go! Alsof ik niet anders kon ofzo, best vreemd. De eerste meters had ik niet het idee dat ik vastzat dus toen was het best verschrikkelijk eng te noemen. De rest van de vlucht was echter genieten! Om een of andere reden voelde ik me heel erg vrij toen ik me honderd meter naar beneden liet storten. Het was helemaal top! De rest van de dag was bijkomen en even wat toffe dingen voor Australië boeken. Na een relaxed maar fanatiek potje frisbeegolf in het park met wat Britten van de Kiwi Experience moest ik afscheid nemen van Queenstown. Queenstown was, net als de rest van Aotearoa, onvergetelijk.
Ik hoop dat iedereen in Nederland het ook naar zijn zin heeft en gezond is, maar veel beter dan mijn leven op het moment kan het niet zijn ;)
Kia Ora guys!
Ik mis nog een hele grote traditie op de lijst van verhalen !
Ben je nog ergens rugby tegen gekomen ?
Want dat is ook wel een dingetje daar.
Nog heel veel plezier !!
Gr.Carla
ps hoe is het met de dames ;-)
gr. Jeroen