Dear diary... New Zealand was awesome!
22 februari 2017 - Auckland, Nieuw-Zeeland
Dear diary,
En familie en vrienden,
De McDonalds is mijn beste vriend hier, niet geheel ontoevallig ook de enige plek die ALTIJD wifi heeft hier in Nieuw-Zeeland. Zo houd ik jullie up to date vanuit de Mac, want er is weer veel om over te vertellen.
Mijn Kiwi Experience zette zich voort in de richting van Christchurch. Na Queenstown was de kater groot. Niet door alle alcohol die genuttigd werd die week, maar simpelweg door het verlaten van die geweldige stad. Er wordt gezegd dat Queenstown het laatste hoogtepunt is op de Kiwi Experience als je, zoals in mijn geval, begonnen bent in Auckland. Gelukkig zat ik nog steeds met gezellige mensen in de bus.
Lake Tekapo was de volgende stop. In de rit er naartoe sloeg de vermoeidheid van de laatste weken wel een beetje toe. Gelukkig ben ik niet zo goed in slapen in de bus en kon ik toch nog een beetje genieten van de prachtige natuur die andermaal te zien was als ik naar buiten keek. Na stops bij een mooi dal en Lake Pukaki, superblauw door het ijswater afkomstig van Mount Cook, kwamen we aan bij Lake Tekapo, beroemd om de intens heldere sterrenhemels die s'nachts te zien zijn. Helaas kregen wij die niet te zien. Wel hadden we nog maar eens een mooi uitzicht gevonden bovenop Mt. John uitkijkend over Lake Tekapo. De rest van onze tijd daar lekker relaxed in een spa gezeten met stoombad en sauna, niet slecht bijkomen moet ik zeggen.
De lange rit naar Christchurch was een heerlijk rustige met alleen een stop in het dorpje Geraldine. Aangekomen in Christchurch zag je gelijk de impact die de aardbevingen van 2010 en 2011 nog steeds hebben. Door het gebrek aan geld zijn veel gebouwen nog niet gerestaureerd of soms zelfs instortgevaarlijk door scheuren in muren en vloeren. Toch zag ik ook dat de stad weer op begint te bloeien met interessante projecten als een foodcourt en een mall gebouwd uit containers. Dit en de Botanical Gardens van Christchurch zijn ook gelijk de enige mooie delen van de stad. Het nachtleven is ook niet om over naar huis te schrijven. Gelukkig was daar op een mooie woensdagavond opeens de lokale tennisclub met echte grasbanen waar bezoekers twee uur lang een balletje mogen slaan. Tijdens de trip vertelden wat mensen mij al dat ze wel een aardig balletje konden slaan en eindelijk was het moment daar om dat te testen. Met z'n vijven deden we net alsof we op het gras van Wimbledon stonden en iedereen was ook serieus aan elkaar gewaagd. De Australian Open finale had ons allemaal geïnspireerd denk ik. Het was geweldig om eindelijk weer even te tennissen en ook nog op redelijk niveau. Een geslaagd einde van de Kiwi Experience van velen, maar niet van de mijne. Ik ging namelijk gewoon terug naar Auckland. Na bijna een maand samen moest ik afscheid nemen van veel leuke mensen die ik heb ontmoet tijdens de reis, wat best lastig was.
Helemaal 'alleen' ging ik door naar Nelson, bewust met weinig nieuwe mensen in de bus gepraat. Even rustig tijd voor mezelf gepakt, film gekeken in het hostel, lekker relaxed. Pas op de ferry terug naar Wellington ontmoette ik weer wat leuke mensen. Het traject Christchurch - Auckland wordt door mensen die zijn begonnen in Auckland gezien als 'de terugweg', oftewel, een paar saaie ritten met locaties die je al gezien heb. Dat is ook de reden dat veel mensen stoppen in Christchurch. Uiteindelijk ben ik blij dat ik wel terug ben gegaan naar Auckland, op de terugweg kwam ik namelijk weer in Taupo terecht, de plek waar ik de Tongariro Crossing wilde doen. Eerder werd de twintig kilometer lange wandeling/beklimming tot twee keer toe geannuleerd. Nu was het de eerste keer gelijk raak! Als voorbereiding heb ik de avond ervoor nog even de spiertjes kunnen ontspannen in de natural hot springs van Taupo, en dat onder een mooie heldere sterrenhemel en een volle maan die het stoom uit de hot springs verlichtte.
Ik had heel veel geluk met het weer de volgende dag, op de top van het Tongariro National Park was de lucht volledig blauw. Het was een vrij moeilijke beklimming (en afdaling) met keiharde wind die mij en vele anderen naar beneden wilde laten denderen, vond ik alleen maar gaaf. Nooit in mijn leven heb ik zo'n indrukwekkend en intimiderend landschap gezien. De vulkanen Mt. Tongariro en de zwart-rode Mt. Ngaurahoe aka Mount Doom stegen overal bovenuit. Je zag op veel plekken rood, oranje en zwart gesteente, enorme kraters van eerdere uitbarstingen en plekken waar stoom uit de grond kwam. Om het intimiderende en het mooie een beetje in evenwicht houden zijn er ook nog de prachtig turquoise Emerald Lakes en verschillende mooie uitzichten te vinden. De Tongariro Crossing was een geweldige ervaring en tevens een passend einde van mijn Kiwi Experience.
Bij terugkomst in Auckland had ik nog tien dagen voordat ik terug zou vliegen naar Australië. Je wilt niet tien dagen in Auckland verblijven zonder werk, daarvoor is het veel te saai en te duur. De enige delen van de Kiwi Experience die niet in mijn pakket zaten waren die in het uiterste Noorden en het uiterste Zuiden van Nieuw-Zeeland. Auckland ligt tegen dat Noordelijke gebied aan, dus besloot ik dat gebied maar te ontdekken. Het plan was om te liften naar de Bay of Islands en Cape Reinga, de twee meest bekende plekken daar.
De avond voordat ik zou vertrekken kwam ik een Duitser tegen die precies hetzelfde plan had en ook hij zou de volgende ochtend beginnen. Hierop besloten we maar samen te reizen. In de stromende regen kwamen we aan in Whangarei waar we, tevens in de regen, onze tent op zetten. De volgende dag vertrokken we naar Paihia na in Whangarei nog een wandeling door tropisch regenwoud en langs watervallen gemaakt te hebben.
Paihia ligt aan de Bay of Islands, ons eerste doel van de trip. De regen had gelukkig plaats gemaakt voor een flink warm zonnetje. We kwamen vrij laat aan in Paihia, waar we onze tenten in de achtertuin van een hostel voor de halve prijs mochten plaatsen. We hadden geen zin meer om te koken (noedels op te warmen) dus besloten we maar naar een pizzeria te gaan. Tijdens de zonsondergang een heerlijk pittige calzone en een halve pizza naar binnen gewerkt. Pas de tweede keer dat ik in een restaurant heb gegeten in Nieuw-Zeeland nu ik er over na denk (de eerste keer was een prima biefstukkie in Westport). We verbleven twee dagen in Paihia en dus hadden we een volle dag voor activiteiten. We pakten de kayak om de Bay of Islands te verkennen en om via de mangroven een waterval te bezoeken. Ik vond de mangroven leuker dan de waterval, dat had ik immers nooit eerder gezien. Russell, een pittoresk dorpje aan de overkant van de baai en tevens de eerste hoofdstad van Nieuw-Zeeland, was een bezoekje waard. Het derde restaurantbezoekje was ook een topidee, weer bij zonsondergang een heerlijke steak verorberd.
Het kostte ons in totaal elf ritten om naar Kaitaia te komen vanuit Auckland. Vanaf daar gingen we met een tourbus over 90 Mile Beach richting Cape Reinga. Onderweg nog even de bus na een uur uit het zand weten te duwen bij de Te Paki Dunes, dezelfde plek waar we gingen sandboarden, best lachen. Het hoogtepunt was echter Cape Reinga, waar je vanaf de vuurtoren een prachtig uitzicht hebt over de kust en de Tasmaanse Zee en de Grote Oceaan die daar op elkaar botsen. Het was helaas ook gelijk het laatste hoogtepunt van mijn rondreis door Nieuw-Zeeland. Ik nam afscheid van mijn Duitse liftmaat en vertrok weer in de richting van Auckland. Na zes ritten was ik voor één nachtje terug in de grootste stad van Nieuw-Zeeland.
Ik schrijf dit nu vanuit een parkje in het zonnige Auckland, mijn laatste dag hier. Over een paar uurtjes vertrekt mijn vlucht richting Brisbane, waar ik de East Coast ga verkennen. Ik laat Aotearoa achter me, 'the land of the long white cloud' was prachtig en ik heb absoluut een toptijd gehad! Ik heb de mooiste wandelingen gemaakt, indrukwekkende landschappen gezien, supertoffe activiteiten gedaan, leuke avonden gehad, prachtige ervaringen opgedaan en bovenal de meest geweldige mensen ontmoet! Ik verlaat Nieuw-Zeeland met pijn in mijn hart, maar ik weet ook dat mij fantastische ervaringen staan te wachten terug in Oz!
Tot de volgende keer Nieuw-Zeeland!!
Kia Ora!!!
En familie en vrienden,
De McDonalds is mijn beste vriend hier, niet geheel ontoevallig ook de enige plek die ALTIJD wifi heeft hier in Nieuw-Zeeland. Zo houd ik jullie up to date vanuit de Mac, want er is weer veel om over te vertellen.
Mijn Kiwi Experience zette zich voort in de richting van Christchurch. Na Queenstown was de kater groot. Niet door alle alcohol die genuttigd werd die week, maar simpelweg door het verlaten van die geweldige stad. Er wordt gezegd dat Queenstown het laatste hoogtepunt is op de Kiwi Experience als je, zoals in mijn geval, begonnen bent in Auckland. Gelukkig zat ik nog steeds met gezellige mensen in de bus.
Lake Tekapo was de volgende stop. In de rit er naartoe sloeg de vermoeidheid van de laatste weken wel een beetje toe. Gelukkig ben ik niet zo goed in slapen in de bus en kon ik toch nog een beetje genieten van de prachtige natuur die andermaal te zien was als ik naar buiten keek. Na stops bij een mooi dal en Lake Pukaki, superblauw door het ijswater afkomstig van Mount Cook, kwamen we aan bij Lake Tekapo, beroemd om de intens heldere sterrenhemels die s'nachts te zien zijn. Helaas kregen wij die niet te zien. Wel hadden we nog maar eens een mooi uitzicht gevonden bovenop Mt. John uitkijkend over Lake Tekapo. De rest van onze tijd daar lekker relaxed in een spa gezeten met stoombad en sauna, niet slecht bijkomen moet ik zeggen.
De lange rit naar Christchurch was een heerlijk rustige met alleen een stop in het dorpje Geraldine. Aangekomen in Christchurch zag je gelijk de impact die de aardbevingen van 2010 en 2011 nog steeds hebben. Door het gebrek aan geld zijn veel gebouwen nog niet gerestaureerd of soms zelfs instortgevaarlijk door scheuren in muren en vloeren. Toch zag ik ook dat de stad weer op begint te bloeien met interessante projecten als een foodcourt en een mall gebouwd uit containers. Dit en de Botanical Gardens van Christchurch zijn ook gelijk de enige mooie delen van de stad. Het nachtleven is ook niet om over naar huis te schrijven. Gelukkig was daar op een mooie woensdagavond opeens de lokale tennisclub met echte grasbanen waar bezoekers twee uur lang een balletje mogen slaan. Tijdens de trip vertelden wat mensen mij al dat ze wel een aardig balletje konden slaan en eindelijk was het moment daar om dat te testen. Met z'n vijven deden we net alsof we op het gras van Wimbledon stonden en iedereen was ook serieus aan elkaar gewaagd. De Australian Open finale had ons allemaal geïnspireerd denk ik. Het was geweldig om eindelijk weer even te tennissen en ook nog op redelijk niveau. Een geslaagd einde van de Kiwi Experience van velen, maar niet van de mijne. Ik ging namelijk gewoon terug naar Auckland. Na bijna een maand samen moest ik afscheid nemen van veel leuke mensen die ik heb ontmoet tijdens de reis, wat best lastig was.
Helemaal 'alleen' ging ik door naar Nelson, bewust met weinig nieuwe mensen in de bus gepraat. Even rustig tijd voor mezelf gepakt, film gekeken in het hostel, lekker relaxed. Pas op de ferry terug naar Wellington ontmoette ik weer wat leuke mensen. Het traject Christchurch - Auckland wordt door mensen die zijn begonnen in Auckland gezien als 'de terugweg', oftewel, een paar saaie ritten met locaties die je al gezien heb. Dat is ook de reden dat veel mensen stoppen in Christchurch. Uiteindelijk ben ik blij dat ik wel terug ben gegaan naar Auckland, op de terugweg kwam ik namelijk weer in Taupo terecht, de plek waar ik de Tongariro Crossing wilde doen. Eerder werd de twintig kilometer lange wandeling/beklimming tot twee keer toe geannuleerd. Nu was het de eerste keer gelijk raak! Als voorbereiding heb ik de avond ervoor nog even de spiertjes kunnen ontspannen in de natural hot springs van Taupo, en dat onder een mooie heldere sterrenhemel en een volle maan die het stoom uit de hot springs verlichtte.
Ik had heel veel geluk met het weer de volgende dag, op de top van het Tongariro National Park was de lucht volledig blauw. Het was een vrij moeilijke beklimming (en afdaling) met keiharde wind die mij en vele anderen naar beneden wilde laten denderen, vond ik alleen maar gaaf. Nooit in mijn leven heb ik zo'n indrukwekkend en intimiderend landschap gezien. De vulkanen Mt. Tongariro en de zwart-rode Mt. Ngaurahoe aka Mount Doom stegen overal bovenuit. Je zag op veel plekken rood, oranje en zwart gesteente, enorme kraters van eerdere uitbarstingen en plekken waar stoom uit de grond kwam. Om het intimiderende en het mooie een beetje in evenwicht houden zijn er ook nog de prachtig turquoise Emerald Lakes en verschillende mooie uitzichten te vinden. De Tongariro Crossing was een geweldige ervaring en tevens een passend einde van mijn Kiwi Experience.
Bij terugkomst in Auckland had ik nog tien dagen voordat ik terug zou vliegen naar Australië. Je wilt niet tien dagen in Auckland verblijven zonder werk, daarvoor is het veel te saai en te duur. De enige delen van de Kiwi Experience die niet in mijn pakket zaten waren die in het uiterste Noorden en het uiterste Zuiden van Nieuw-Zeeland. Auckland ligt tegen dat Noordelijke gebied aan, dus besloot ik dat gebied maar te ontdekken. Het plan was om te liften naar de Bay of Islands en Cape Reinga, de twee meest bekende plekken daar.
De avond voordat ik zou vertrekken kwam ik een Duitser tegen die precies hetzelfde plan had en ook hij zou de volgende ochtend beginnen. Hierop besloten we maar samen te reizen. In de stromende regen kwamen we aan in Whangarei waar we, tevens in de regen, onze tent op zetten. De volgende dag vertrokken we naar Paihia na in Whangarei nog een wandeling door tropisch regenwoud en langs watervallen gemaakt te hebben.
Paihia ligt aan de Bay of Islands, ons eerste doel van de trip. De regen had gelukkig plaats gemaakt voor een flink warm zonnetje. We kwamen vrij laat aan in Paihia, waar we onze tenten in de achtertuin van een hostel voor de halve prijs mochten plaatsen. We hadden geen zin meer om te koken (noedels op te warmen) dus besloten we maar naar een pizzeria te gaan. Tijdens de zonsondergang een heerlijk pittige calzone en een halve pizza naar binnen gewerkt. Pas de tweede keer dat ik in een restaurant heb gegeten in Nieuw-Zeeland nu ik er over na denk (de eerste keer was een prima biefstukkie in Westport). We verbleven twee dagen in Paihia en dus hadden we een volle dag voor activiteiten. We pakten de kayak om de Bay of Islands te verkennen en om via de mangroven een waterval te bezoeken. Ik vond de mangroven leuker dan de waterval, dat had ik immers nooit eerder gezien. Russell, een pittoresk dorpje aan de overkant van de baai en tevens de eerste hoofdstad van Nieuw-Zeeland, was een bezoekje waard. Het derde restaurantbezoekje was ook een topidee, weer bij zonsondergang een heerlijke steak verorberd.
Het kostte ons in totaal elf ritten om naar Kaitaia te komen vanuit Auckland. Vanaf daar gingen we met een tourbus over 90 Mile Beach richting Cape Reinga. Onderweg nog even de bus na een uur uit het zand weten te duwen bij de Te Paki Dunes, dezelfde plek waar we gingen sandboarden, best lachen. Het hoogtepunt was echter Cape Reinga, waar je vanaf de vuurtoren een prachtig uitzicht hebt over de kust en de Tasmaanse Zee en de Grote Oceaan die daar op elkaar botsen. Het was helaas ook gelijk het laatste hoogtepunt van mijn rondreis door Nieuw-Zeeland. Ik nam afscheid van mijn Duitse liftmaat en vertrok weer in de richting van Auckland. Na zes ritten was ik voor één nachtje terug in de grootste stad van Nieuw-Zeeland.
Ik schrijf dit nu vanuit een parkje in het zonnige Auckland, mijn laatste dag hier. Over een paar uurtjes vertrekt mijn vlucht richting Brisbane, waar ik de East Coast ga verkennen. Ik laat Aotearoa achter me, 'the land of the long white cloud' was prachtig en ik heb absoluut een toptijd gehad! Ik heb de mooiste wandelingen gemaakt, indrukwekkende landschappen gezien, supertoffe activiteiten gedaan, leuke avonden gehad, prachtige ervaringen opgedaan en bovenal de meest geweldige mensen ontmoet! Ik verlaat Nieuw-Zeeland met pijn in mijn hart, maar ik weet ook dat mij fantastische ervaringen staan te wachten terug in Oz!
Tot de volgende keer Nieuw-Zeeland!!
Kia Ora!!!
Nog veel plezier. Ben eigenlijk benieuwd of je ook nog moet/of wilt werken tussen het reizen door.
Groet Astrid
Xx